Donald Trump was correct about Bush lies back March 2007
Friday, May 30, 2008
Monday, May 26, 2008
Republicans start swinging McCain. His fear mongering over Iran and his truly worrying
Republicans start swinging McCain. His fear mongering over Iran and his truly worrying
By ERIC MARGOLIS
Facebook Digg Del.icio.us Google Stumble Upon Furl Newsvine Reddit Technorati Blinklist Feed Me Yahoo Socializer Ma.gnolia Raw Sugar Simpy Squidoo Spurl Blink Bits Rojo Blogmarks Shadows Netvouz Scuttle Co.mments Bloglines Tailrank Sitejot + Help
The Republican attack machine went after Democratic presidential front-runner Barack Obama last week, and it was not a pretty sight.
After Obama sensibly proposed direct negotiations with Iran, Venezuela and Cuba, and described any potential danger from Iran as "tiny," Republican candidate John McCain accused him of being reckless and inexperienced.
"The threat the government of Iran poses is anything but tiny," thundered McCain -- the same "experienced" McCain who mistakenly claimed Iran was supporting Sunni fighters in Iraq.
President George W. Bush echoed McCain's accusations during a speech to Israel's Knesset last week, an oration so fulsome and simplistic, many worldly Israeli legislators were left looking embarrassed.
Bush insinuated Obama was a dangerous pre-Second World War type "appeaser" for daring suggest talking to Iran. Neocons blasted Obama as unpatriotic for not wearing an American flag pin and hinted he was a closet Muslim. Obama was so flummoxed by these violent attacks, he foolishly flip-flopped and agreed Iran was indeed a grave threat.
All this came as the danger of a U.S./Israeli attack on Iran to preserve Israel's Mideast nuclear monopoly was growing. Israel's PM Ehud Olmert called for a U.S. naval blockade of Iran, an open act of war.
GOERING
If the Second World War must be dredged up, a more appropriate reference would be Nazi Hermann Goering's famous formula for fascism: "All you have to do is to tell them (the people) they are being attacked and denounce the pacifists for lack of patriotism and exposing the country to danger. It works the same in any country."
McCain is an able, savvy domestic politician, but his absurd claims about Iran bring into question his understanding of foreign policy.
Iran has no long-range missiles, nuclear weapons or bombers. Its decrepit air force barely flies. Iran's so-called navy is a lightly armed coast guard.
Its ground forces are immobile and lack all forms of modern weapons. Tehran's defence budget is the size of Poland's or Norway's, and 100 times smaller than U.S. military spending.
It's the great Iraq scare all over. Republicans again are playing to the least-educated Americans by frightening them with fairy tales and outright lies. Iranian mad mullahs determined to shower A-bombs on Memphis and Dubuque have replaced Saddam and his Drones of Death. Should the U.S. talk to enemies? Of course. Diplomacy is one of three primary tools of statecraft along with military and economic power. Only arrant fools do not make use of it.
Just because the Bush administration largely relied on military power in foreign policy does not mean this Soviet-style approach need continue.
To whom does one negotiate if not with one's enemies and rivals? Besides, war is waged to attain diplomatic objectives, not win military victories. The greatest threat to world peace is not pipsqueaks such as Iran, Cuba or, even more laughably, Venezuela. It is the breakdown of normal diplomatic relations.
As Democrats rightly noted, the U.S. fruitfully negotiated with the Soviet Union and China when both powers threatened America with nuclear destruction.
The Bush administration has been making progress in nuclear talks with "pariah" North Korea.
SENSIBLE NATIONS
All sensible nations talk, either through normal or back door channels. Israel kept in touch with Iran after its revolution, secretly sold Tehran $5 billion of arms, and still maintains links today. Israel also has discreet links to Hamas and Hezbollah through third parties such as Egypt. Israel and old foe Syria just announced talks.
McCain should be reminded that hysteria is not a viable foreign policy, even if it is election silly season.
He is wrong to keep promoting the image of America as a spinster atop a chair, screaming in fear of a Muslim mouse called Iran. This is unworthy of the great United States.
If anyone is being reckless and inexperienced in foreign affairs, so far it's McCain. His fear mongering
By ERIC MARGOLIS
Facebook Digg Del.icio.us Google Stumble Upon Furl Newsvine Reddit Technorati Blinklist Feed Me Yahoo Socializer Ma.gnolia Raw Sugar Simpy Squidoo Spurl Blink Bits Rojo Blogmarks Shadows Netvouz Scuttle Co.mments Bloglines Tailrank Sitejot + Help
The Republican attack machine went after Democratic presidential front-runner Barack Obama last week, and it was not a pretty sight.
After Obama sensibly proposed direct negotiations with Iran, Venezuela and Cuba, and described any potential danger from Iran as "tiny," Republican candidate John McCain accused him of being reckless and inexperienced.
"The threat the government of Iran poses is anything but tiny," thundered McCain -- the same "experienced" McCain who mistakenly claimed Iran was supporting Sunni fighters in Iraq.
President George W. Bush echoed McCain's accusations during a speech to Israel's Knesset last week, an oration so fulsome and simplistic, many worldly Israeli legislators were left looking embarrassed.
Bush insinuated Obama was a dangerous pre-Second World War type "appeaser" for daring suggest talking to Iran. Neocons blasted Obama as unpatriotic for not wearing an American flag pin and hinted he was a closet Muslim. Obama was so flummoxed by these violent attacks, he foolishly flip-flopped and agreed Iran was indeed a grave threat.
All this came as the danger of a U.S./Israeli attack on Iran to preserve Israel's Mideast nuclear monopoly was growing. Israel's PM Ehud Olmert called for a U.S. naval blockade of Iran, an open act of war.
GOERING
If the Second World War must be dredged up, a more appropriate reference would be Nazi Hermann Goering's famous formula for fascism: "All you have to do is to tell them (the people) they are being attacked and denounce the pacifists for lack of patriotism and exposing the country to danger. It works the same in any country."
McCain is an able, savvy domestic politician, but his absurd claims about Iran bring into question his understanding of foreign policy.
Iran has no long-range missiles, nuclear weapons or bombers. Its decrepit air force barely flies. Iran's so-called navy is a lightly armed coast guard.
Its ground forces are immobile and lack all forms of modern weapons. Tehran's defence budget is the size of Poland's or Norway's, and 100 times smaller than U.S. military spending.
It's the great Iraq scare all over. Republicans again are playing to the least-educated Americans by frightening them with fairy tales and outright lies. Iranian mad mullahs determined to shower A-bombs on Memphis and Dubuque have replaced Saddam and his Drones of Death. Should the U.S. talk to enemies? Of course. Diplomacy is one of three primary tools of statecraft along with military and economic power. Only arrant fools do not make use of it.
Just because the Bush administration largely relied on military power in foreign policy does not mean this Soviet-style approach need continue.
To whom does one negotiate if not with one's enemies and rivals? Besides, war is waged to attain diplomatic objectives, not win military victories. The greatest threat to world peace is not pipsqueaks such as Iran, Cuba or, even more laughably, Venezuela. It is the breakdown of normal diplomatic relations.
As Democrats rightly noted, the U.S. fruitfully negotiated with the Soviet Union and China when both powers threatened America with nuclear destruction.
The Bush administration has been making progress in nuclear talks with "pariah" North Korea.
SENSIBLE NATIONS
All sensible nations talk, either through normal or back door channels. Israel kept in touch with Iran after its revolution, secretly sold Tehran $5 billion of arms, and still maintains links today. Israel also has discreet links to Hamas and Hezbollah through third parties such as Egypt. Israel and old foe Syria just announced talks.
McCain should be reminded that hysteria is not a viable foreign policy, even if it is election silly season.
He is wrong to keep promoting the image of America as a spinster atop a chair, screaming in fear of a Muslim mouse called Iran. This is unworthy of the great United States.
If anyone is being reckless and inexperienced in foreign affairs, so far it's McCain. His fear mongering
Sunday, May 25, 2008
Dr. Zbigniew Brzezinski, former national security advisor's addresses the topic of transatlantic relations.
Dr. Zbigniew Brzezinski, former national security advisor's addresses the topic of transatlantic relations.
This is the transcript from the former national security advisor's keynote speech.
This is the transcript from the former national security advisor's keynote speech.
Friday, May 16, 2008
Wizyta prezydenta Lecha Kaczyńskiego w Gruzji
Historia I Powstanie Panstwa Israel a JudeoPolonia by Stanislaw Michalkiewicz
Historia I Powstanie Panstwa Israel a JudeoPolonia by Stanislaw Michalkiewicz
Myśląc Ojczyzna: "Nacjonaliści internacjonalni"
red. Stanisław Michalkiewicz (2008-05-14)
Felieton
słuchajzapisz
Szanowni Państwo!Przed 60 laty, 14 maja 1948 roku o godzinie 16.00 Dawid Ben Gurion odczytał Deklarację Niepodległości, proklamującą powstanie na terenie Palestyny państwa Izrael. Z tej okazji odbywają się dziś w Izraelu rocznicowe uroczystości, w których, obok innych gości zagranicznych, uczestniczy również prezydent Lech Kaczyński.Jak do tego doszło, że w 1948 roku proklamowano utworzenie Izraela? Otóż w czasach rzymskiego panowania w całym basenie Morza Śródziemnego, Żydzi wzniecili kolejne, antyrzymskie powstanie, zwane powstaniem Bar-Kochby. W rezultacie cesarz Hadrian w roku 135 rozpędził Żydów po całym świecie, zabraniając im pod karą śmierci zbliżania się do Jerozolimy, a miejscu której założył zresztą nowe miasto pod nazwą Colonia Aelia Capitolina.Od tamtej pory Żydzi żyją w rozproszeniu, chociaż w granicach świata cywilizowanego. Nie mają państwa, ale zachowują spójność narodową, przede wszystkim dzięki religii. Stąd też, niezależnie od miejsca osiedlenia, Żydzi zachowują znaczny wpływ na bieg spraw światowych, znaczny - zwłaszcza gdy się zważy, że ich liczba nie przekracza 3 procent ludności świata.Dzieje się tak między innymi dlatego, że Żydzi osiedlają się przede wszystkim w centrach cywilizacyjnych, a po drugie - że na skutek między innymi dominacji w Europie chrześcijaństwa, mogli wyspecjalizować się w obrocie finansowym, który stanowi prawdziwą śmietankę każdej gospodarki. Chrześcijaństwo bowiem potępiało lichwę, czyli pożyczanie na procent. Gospodarka jednak potrzebowała kredytu, więc skoro obrotem finansowym nie mogli zajmować się chrześcijanie, to zmonopolizowali go Żydzi. Tutaj akurat życie w diasporze okazało się czynnikiem sprzyjającym.W XIX wieku narody europejskie w coraz większym stopniu przekonują się do nowej ideologii politycznej, zwanej nacjonalizmem. Nacjonalizm utrzymuje, że każda wspólnota etniczna powinna zorganizować się politycznie w państwo. Ideałem nacjonalizmu jest jednolite etnicznie państwo narodowe. Nacjonalizm oddziałuje również na europejskich Żydów. Jeden z nich, Teodor Herzl, pisze książkę pod tytułem "Państwo żydowskie", w której wykłada pryncypia syjonizmu, czyli nacjonalizmu żydowskiego.Herzl dowodzi, że Żydzi są takim samym narodem jak wszystkie inne, więc też powinni mieć własne państwo. No tak, ale inne narody zamieszkują konkretne, zwarte obszary, podczas gdy Żydzi żyją w rozproszeniu. Gdzie zatem miałoby być zlokalizowane państwo żydowskie?Pomysłowość i aktywność przywódców ruchu syjonistycznego skierowana jest właśnie na udzielenie odpowiedzi na to pytanie. Największym skupiskiem Żydów na świecie jest wówczas Europa Środkowo-Wschodnia, a konkretnie - tereny dawnej Rzeczypospolitej Polskiej sprzed rozbiorów. Toteż w okresie I wojny światowej, kiedy Niemcy zajmują ogromne obszary na wschodzie Europy, pojawia się pomysł utworzenia tak zwanej Judeopolonii.To buforowe państwo między niemieckimi protektoratami Mitteleuropy, a Rosją, rozciągałoby się od Zatoki Ryskiej na północy, do wybrzeży Morza Czarnego na południu, wzdłuż ustanowionej jeszcze przez Katarzynę II tak zwanej "linii osiedlenia" i obejmowałoby tereny przejęte przez Rosję od Polski podczas I rozbioru oraz dawne gubernie czarnomorskie. Ale Niemcy I wojnę światową wtedy przegrały, w Rosji wybuchła zaś rewolucja bolszewicka i w ten sposób pomysł Judeopolonii spalił na panewce.Ale jednocześnie działacze syjonistyczni związani z aliantami zachodnimi, wykorzystali sytuację, ze Wielka Brytania potrzebowała pieniędzy na kontynuowanie wojny i za obietnice finansowe uzyskali w 1917 roku od brytyjskiego ministra spraw zagranicznych lorda Balfoura deklarację, w której rząd brytyjski "odnosi się przychylnie do ustanowienia w Palestynie siedziby narodowej dla narodu żydowskiego i dołoży wszelkich starań, aby ułatwić osiągnięcie tego celu."Kiedy zatem zakończyła się I wojna światowa, w której Wielka Brytania pokonała również sprzymierzona z Niemcami Turcję i uzyskała od Ligi Narodów mandat na zarządzanie Palestyną, działacze syjonistyczni rozpoczęli akcję osiedlania ludności żydowskiej na terenie Palestyny. Osiedlali się tam ochotnicy, uprzednio przeszkoleni w pracy na roli, zaś żydowscy finansiści dostarczali pieniędzy na wykupywanie ziemi z rąk arabskich.Warto zwrócić uwagę, że akcja przesiedleńcza odbywała się również w Niemczech, także po dojściu do władzy Adolfa Hitlera. Rzecz w tym, że cele przywódców ruchu syjonistycznego i partii hitlerowskiej były zbieżne w jednym punkcie: syjoniści pragnęli, by jak najwięcej Żydów osiedliło się w Palestynie, upatrzonej na restaurację państwa żydowskiego, a hitlerowcy pragnęli pozbyć się Żydów z Niemiec.W rezultacie na terenie Palestyny znalazło się w okresie międzywojennym około 800 tysięcy osadników żydowskich, co oczywiście wywołało nasilające się walki z miejscowymi Arabami. Walki te z różnym nasileniem trwały przez cały okres II wojny światowej. Po jej zakończeniu emigracja Żydów do Palestyny jeszcze się nasiliła tak, że w roku 1947 tamtejsza społeczność żydowska liczyła ponad półtora miliona.Po dokonanej podczas wojny przez Rzeszę Niemiecką masakrze Żydów europejskich, społeczność międzynarodowa podchodziła do projektów państwa żydowskiego na Bliskim Wschodzie z większym zrozumieniem, niż przedtem. Ale pozostawały też prawa ludności arabskiej, która na gwałtowny wzrost liczebności Żydów w Palestynie reagowała rosnącym niezadowoleniem. Organizacja Narodów Zjednoczonych przygotowała więc dość skomplikowany plan podziału Palestyny na część żydowską i arabską. Nie zadowolił on jednak żadnej ze stron, a walki gwałtownie się nasiliły. W tej sytuacji Wielka Brytania 13 maja 1948 roku zrzekła się mandatu nad Palestyną, a następnego dnia Dawid Ben Gurion proklamował powstanie Izraela.Czy powstanie Izraela było wydarzeniem korzystnym? To zależy od punktu widzenia. Dla syjonistów utworzenie Izraela stanowiło ukoronowanie ich programu politycznego. Co więcej - powstanie Izraela pozwoliło im wysunąć się na czoło wśród innych kierunków politycznych w diasporze żydowskiej. Obecnie syjoniści, a więc - nacjonaliści, zajmują niekwestionowanie czołowe miejsce w żydowskiej społeczności, zarówno pod względem politycznym, jak i ideologicznym. Wszelki sprzeciw wobec syjonizmu traktowany jest jako antysemityzm i energicznie zwalczany przez wiele wyspecjalizowanych organizacji i kontrolowane przez syjonistów media. Charakterystyczne jest również i to, że syjoniści, będąc sami nacjonalistami, często nawet skrajnymi, zwalczają nacjonalizm u innych narodów.Jeśli jednak spojrzymy na Izrael z innej niż syjonistyczna perspektywy, to nie można nie zauważyć, iż proklamowanie tego państwa uczyniło z Bliskiego Wschodu notoryczny punkt zapalny na świecie. W ciągu 60 lat swego istnienia Izrael stoczył cztery duże wojny ze swoimi sąsiadami, nie licząc wojen mniejszych, zwanych "operacjami pokojowymi". W tej sytuacji trudno uznać Izrael za czynnik sprzyjający pokojowi światowemu tym bardziej, że władze tego państwa, prezentując charakterystyczny dla nacjonalistów sposób myślenia, przyznały sobie prawo karcenia każdego państwa, jeśli tylko uznają, że z jakichś powodów zagraża ono interesom Izraela. Staje się to szczególnie poważne w sytuacji, kiedy Izrael, nie podporządkowując się zasadzie nie rozprzestrzeniania broni jądrowej, zbudował sobie, przy pomocy Stanów Zjednoczonych, arsenał nuklearny.Jest oczywiste, że bez protekcji i stałej pomocy finansowej Ameryki, istnienie Izraela w obecnym kształcie i nastawieniu byłoby problematyczne, o ile w ogóle możliwe. Powstaje zatem pytanie, czy Izrael rzeczywiście jest wysuniętym bastionem obronnym zachodniej cywilizacji, czy też - krwawiącą raną, która z roku na rok pochłania bezpowrotnie coraz to więcej sił żywotnych zachodniej cywilizacji, która musi bronić tego państwa w imię wyznawanej przez jego przywódców nacjonalistycznej ideologii. Warto zwłaszcza, by zastanowił się nad tym prezydent Lech Kaczyński, przygotowujący się do ratyfikacji Traktatu Lizbońskiego.
Mówił Stanisław Michalkiewicz
Myśląc Ojczyzna: "Nacjonaliści internacjonalni"
red. Stanisław Michalkiewicz (2008-05-14)
Felieton
słuchajzapisz
Szanowni Państwo!Przed 60 laty, 14 maja 1948 roku o godzinie 16.00 Dawid Ben Gurion odczytał Deklarację Niepodległości, proklamującą powstanie na terenie Palestyny państwa Izrael. Z tej okazji odbywają się dziś w Izraelu rocznicowe uroczystości, w których, obok innych gości zagranicznych, uczestniczy również prezydent Lech Kaczyński.Jak do tego doszło, że w 1948 roku proklamowano utworzenie Izraela? Otóż w czasach rzymskiego panowania w całym basenie Morza Śródziemnego, Żydzi wzniecili kolejne, antyrzymskie powstanie, zwane powstaniem Bar-Kochby. W rezultacie cesarz Hadrian w roku 135 rozpędził Żydów po całym świecie, zabraniając im pod karą śmierci zbliżania się do Jerozolimy, a miejscu której założył zresztą nowe miasto pod nazwą Colonia Aelia Capitolina.Od tamtej pory Żydzi żyją w rozproszeniu, chociaż w granicach świata cywilizowanego. Nie mają państwa, ale zachowują spójność narodową, przede wszystkim dzięki religii. Stąd też, niezależnie od miejsca osiedlenia, Żydzi zachowują znaczny wpływ na bieg spraw światowych, znaczny - zwłaszcza gdy się zważy, że ich liczba nie przekracza 3 procent ludności świata.Dzieje się tak między innymi dlatego, że Żydzi osiedlają się przede wszystkim w centrach cywilizacyjnych, a po drugie - że na skutek między innymi dominacji w Europie chrześcijaństwa, mogli wyspecjalizować się w obrocie finansowym, który stanowi prawdziwą śmietankę każdej gospodarki. Chrześcijaństwo bowiem potępiało lichwę, czyli pożyczanie na procent. Gospodarka jednak potrzebowała kredytu, więc skoro obrotem finansowym nie mogli zajmować się chrześcijanie, to zmonopolizowali go Żydzi. Tutaj akurat życie w diasporze okazało się czynnikiem sprzyjającym.W XIX wieku narody europejskie w coraz większym stopniu przekonują się do nowej ideologii politycznej, zwanej nacjonalizmem. Nacjonalizm utrzymuje, że każda wspólnota etniczna powinna zorganizować się politycznie w państwo. Ideałem nacjonalizmu jest jednolite etnicznie państwo narodowe. Nacjonalizm oddziałuje również na europejskich Żydów. Jeden z nich, Teodor Herzl, pisze książkę pod tytułem "Państwo żydowskie", w której wykłada pryncypia syjonizmu, czyli nacjonalizmu żydowskiego.Herzl dowodzi, że Żydzi są takim samym narodem jak wszystkie inne, więc też powinni mieć własne państwo. No tak, ale inne narody zamieszkują konkretne, zwarte obszary, podczas gdy Żydzi żyją w rozproszeniu. Gdzie zatem miałoby być zlokalizowane państwo żydowskie?Pomysłowość i aktywność przywódców ruchu syjonistycznego skierowana jest właśnie na udzielenie odpowiedzi na to pytanie. Największym skupiskiem Żydów na świecie jest wówczas Europa Środkowo-Wschodnia, a konkretnie - tereny dawnej Rzeczypospolitej Polskiej sprzed rozbiorów. Toteż w okresie I wojny światowej, kiedy Niemcy zajmują ogromne obszary na wschodzie Europy, pojawia się pomysł utworzenia tak zwanej Judeopolonii.To buforowe państwo między niemieckimi protektoratami Mitteleuropy, a Rosją, rozciągałoby się od Zatoki Ryskiej na północy, do wybrzeży Morza Czarnego na południu, wzdłuż ustanowionej jeszcze przez Katarzynę II tak zwanej "linii osiedlenia" i obejmowałoby tereny przejęte przez Rosję od Polski podczas I rozbioru oraz dawne gubernie czarnomorskie. Ale Niemcy I wojnę światową wtedy przegrały, w Rosji wybuchła zaś rewolucja bolszewicka i w ten sposób pomysł Judeopolonii spalił na panewce.Ale jednocześnie działacze syjonistyczni związani z aliantami zachodnimi, wykorzystali sytuację, ze Wielka Brytania potrzebowała pieniędzy na kontynuowanie wojny i za obietnice finansowe uzyskali w 1917 roku od brytyjskiego ministra spraw zagranicznych lorda Balfoura deklarację, w której rząd brytyjski "odnosi się przychylnie do ustanowienia w Palestynie siedziby narodowej dla narodu żydowskiego i dołoży wszelkich starań, aby ułatwić osiągnięcie tego celu."Kiedy zatem zakończyła się I wojna światowa, w której Wielka Brytania pokonała również sprzymierzona z Niemcami Turcję i uzyskała od Ligi Narodów mandat na zarządzanie Palestyną, działacze syjonistyczni rozpoczęli akcję osiedlania ludności żydowskiej na terenie Palestyny. Osiedlali się tam ochotnicy, uprzednio przeszkoleni w pracy na roli, zaś żydowscy finansiści dostarczali pieniędzy na wykupywanie ziemi z rąk arabskich.Warto zwrócić uwagę, że akcja przesiedleńcza odbywała się również w Niemczech, także po dojściu do władzy Adolfa Hitlera. Rzecz w tym, że cele przywódców ruchu syjonistycznego i partii hitlerowskiej były zbieżne w jednym punkcie: syjoniści pragnęli, by jak najwięcej Żydów osiedliło się w Palestynie, upatrzonej na restaurację państwa żydowskiego, a hitlerowcy pragnęli pozbyć się Żydów z Niemiec.W rezultacie na terenie Palestyny znalazło się w okresie międzywojennym około 800 tysięcy osadników żydowskich, co oczywiście wywołało nasilające się walki z miejscowymi Arabami. Walki te z różnym nasileniem trwały przez cały okres II wojny światowej. Po jej zakończeniu emigracja Żydów do Palestyny jeszcze się nasiliła tak, że w roku 1947 tamtejsza społeczność żydowska liczyła ponad półtora miliona.Po dokonanej podczas wojny przez Rzeszę Niemiecką masakrze Żydów europejskich, społeczność międzynarodowa podchodziła do projektów państwa żydowskiego na Bliskim Wschodzie z większym zrozumieniem, niż przedtem. Ale pozostawały też prawa ludności arabskiej, która na gwałtowny wzrost liczebności Żydów w Palestynie reagowała rosnącym niezadowoleniem. Organizacja Narodów Zjednoczonych przygotowała więc dość skomplikowany plan podziału Palestyny na część żydowską i arabską. Nie zadowolił on jednak żadnej ze stron, a walki gwałtownie się nasiliły. W tej sytuacji Wielka Brytania 13 maja 1948 roku zrzekła się mandatu nad Palestyną, a następnego dnia Dawid Ben Gurion proklamował powstanie Izraela.Czy powstanie Izraela było wydarzeniem korzystnym? To zależy od punktu widzenia. Dla syjonistów utworzenie Izraela stanowiło ukoronowanie ich programu politycznego. Co więcej - powstanie Izraela pozwoliło im wysunąć się na czoło wśród innych kierunków politycznych w diasporze żydowskiej. Obecnie syjoniści, a więc - nacjonaliści, zajmują niekwestionowanie czołowe miejsce w żydowskiej społeczności, zarówno pod względem politycznym, jak i ideologicznym. Wszelki sprzeciw wobec syjonizmu traktowany jest jako antysemityzm i energicznie zwalczany przez wiele wyspecjalizowanych organizacji i kontrolowane przez syjonistów media. Charakterystyczne jest również i to, że syjoniści, będąc sami nacjonalistami, często nawet skrajnymi, zwalczają nacjonalizm u innych narodów.Jeśli jednak spojrzymy na Izrael z innej niż syjonistyczna perspektywy, to nie można nie zauważyć, iż proklamowanie tego państwa uczyniło z Bliskiego Wschodu notoryczny punkt zapalny na świecie. W ciągu 60 lat swego istnienia Izrael stoczył cztery duże wojny ze swoimi sąsiadami, nie licząc wojen mniejszych, zwanych "operacjami pokojowymi". W tej sytuacji trudno uznać Izrael za czynnik sprzyjający pokojowi światowemu tym bardziej, że władze tego państwa, prezentując charakterystyczny dla nacjonalistów sposób myślenia, przyznały sobie prawo karcenia każdego państwa, jeśli tylko uznają, że z jakichś powodów zagraża ono interesom Izraela. Staje się to szczególnie poważne w sytuacji, kiedy Izrael, nie podporządkowując się zasadzie nie rozprzestrzeniania broni jądrowej, zbudował sobie, przy pomocy Stanów Zjednoczonych, arsenał nuklearny.Jest oczywiste, że bez protekcji i stałej pomocy finansowej Ameryki, istnienie Izraela w obecnym kształcie i nastawieniu byłoby problematyczne, o ile w ogóle możliwe. Powstaje zatem pytanie, czy Izrael rzeczywiście jest wysuniętym bastionem obronnym zachodniej cywilizacji, czy też - krwawiącą raną, która z roku na rok pochłania bezpowrotnie coraz to więcej sił żywotnych zachodniej cywilizacji, która musi bronić tego państwa w imię wyznawanej przez jego przywódców nacjonalistycznej ideologii. Warto zwłaszcza, by zastanowił się nad tym prezydent Lech Kaczyński, przygotowujący się do ratyfikacji Traktatu Lizbońskiego.
Mówił Stanisław Michalkiewicz
Subscribe to:
Comments (Atom)